భయం అంటే ఎప్పుడూ చీకటి గదుల్లో, రక్తపు మరకల్లోనే ఉండక్కర్లేదు... ఒక అందమైన సూర్యాస్తమయాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, ఎంతో కవితాత్మకంగా కూడా ప్రాణాలు తీయొచ్చు! 'తెలుగిల్లు: విలన్స్ అడ్డా' కి స్వాగతం.
గత ఎపిసోడ్ లో భవాని నిశ్శబ్దం గురించి మాట్లాడుకున్నాం కదా. ఈరోజు మనం మాట్లాడుకోబోయే ప్రతినాయకుడికి ఒక వింతైన జబ్బు ఉంది... దాన్ని 'కలాపోసన' అంటారు! బాపు గారి 'ముత్యాల ముగ్గు' (1975) సినిమాలో రావు గోపాల్ రావు గారు ప్రాణం పోసిన 'కాంట్రాక్టర్' క్యారెక్టర్ ఇది. తెలుగు సినిమా చరిత్రలో ఇదొక అద్భుతమైన, తాత్వికమైన క్రూరత్వం.
సాధారణంగా విలన్లు మనుషుల్ని హింసించడానికి ప్లాన్లు వేస్తుంటారు. కానీ ఈయన స్టైల్ వేరు. ఇతరుల కాపురాలు కూల్చే ఒక దారుణమైన కాంట్రాక్ట్ తీసుకున్నప్పుడు కూడా, ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుని ప్రకృతి అందాలను విశ్లేషిస్తాడు. తన పక్కన ఉండే సెక్రటరీతో ఆయన చెప్పే ఆ ఒరిజినల్ ఐకానిక్ డైలాగ్ వినండి...
అర్థం అవుతోందా? ఆకాశంలో అప్పుడే అస్తమిస్తున్న ఎర్రటి సూర్యుడ్ని చూసి, ఎవరో మర్డర్ చేసిన నెత్తుటి గడ్డలా ఊహించుకునేంత క్రూరమైన ఆలోచనా విధానం ఆయనది. మనిషి ప్రాణం అన్నా, ఒక పచ్చటి కాపురం అన్నా ఆయనకి కేవలం ఒక 'యదవ బిగినెస్' మాత్రమే. కానీ దాన్ని కవర్ చేయడానికి తత్వం, కవిత్వం మాట్లాడతాడు. ఒక భార్యాభర్తలను విడదీసి, ఆ ఇంటిని నాశనం చేసే కుట్రలో భాగమవుతూనే... మనుషులు, మబ్బులు, కుక్కలు, కాకులు అంటూ వేదాంతం వల్లిస్తాడు.
ఇదే ఈ క్యారెక్టర్ లోని అసలైన డెప్త్! ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ గారి పదునైన మాటలు, రావు గోపాల్ రావు గారి ఆ గంభీరమైన గొంతు, ఆయన డైలాగ్ మాడ్యులేషన్... ఈ మూడూ కలిసి విలనిజం అంటే కేవలం కండబలం కాదు, మెదడుతో ఆడే ఒక క్రూరమైన కళ అని నిరూపించాయి. జీవిత సత్యాలు చెబుతూనే జీవితాలను నాశనం చేయడం ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందో ఈ కాంట్రాక్టర్ ని చూస్తే తెలుస్తుంది.