భయం అంటే కత్తులు పట్టుకుని గట్టిగా అరవడం కాదు... పక్కనే కూర్చుని, చాలా క్యాజువల్ గా కళ్ళలోకి చూస్తూ ప్రాణాలు తీయడం! 'విలన్స్ అడ్డా' (Villain's Adda) కి స్వాగతం.
గత ఎపిసోడ్ లో 'నాయర్' భయంకరమైన మనస్తత్వం గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ఈరోజు మనం మాట్లాడుకోబోయేది తెలుగు సినిమా విలనిజం రూపురేఖలను పూర్తిగా మార్చేసిన ఒక మాస్టర్ పీస్ క్యారెక్టర్ గురించి. రామ్ గోపాల్ వర్మ 'శివ' (1989) సినిమాలో రఘువరన్ పోషించిన క్యారెక్టర్... భవాని!
మీరు ఒకసారి భవాని క్యారెక్టర్ ని గమనిస్తే, అందులో ఒక నిగూఢమైన సైలెంట్ డెప్త్ కనిపిస్తుంది. అప్పటి విలన్స్ లాగా వింత గెటప్స్, లేదా సిటీని ఏలే డాన్ లాగా సూటు, బూటు ఏమీ వేసుకోడు. మనం రోజూ బస్ స్టాప్ లో, గల్లీలో చూసే ఒక సాధారణ మనిషిలాగా మామూలు షర్ట్, ప్యాంట్ వేసుకుని చాలా క్యాజువల్ గా ఉంటాడు. కానీ ఆ సాధారణమైన రూపం వెనుకే జాలి, దయ లేని ఒక క్రూరుడు దాగున్నాడు.
గట్టిగా అరిచిన సీన్ ఆ సినిమా మొత్తంలో ఒక్కటి కూడా ఉండదు. ఆయన గొంతులోంచి 'మాచిరాజు...' అనే మాట ఎంత నెమ్మదిగా, బేస్ వాయిస్ తో బయటకు వస్తుందో, ఆ మాట విన్న అవతలి వాడి గుండెల్లో అంత గట్టిగా డ్రమ్స్ మోగుతాయి.
భవాని తన కోపాన్ని ఎప్పుడూ అరిచి చూపించడు... తన చూపులతో, మాట్లాడే విధానంలో ఇచ్చే ఆ పాజ్ (pause) లతో మనకు ఆ భయం ఫీల్ అయ్యేలా చేస్తాడు. తనికెళ్ళ భరణి రాసిన పదునైన మాటలను, రఘువరన్ తన డెడ్లీ సైలెన్స్ తో పలికించిన తీరు నిజంగా అద్భుతం. శివ లాంటి ఒక అగ్నిపర్వతం బద్దలవుతున్నప్పుడు, దాన్ని ఢీకొట్టగలిగేది ఇలాంటి కోల్డ్ అండ్ ఇంటెన్స్ భవాని మాత్రమే. తన సామ్రాజ్యం కూలిపోతున్నప్పుడు కూడా కళ్ళలో ఆ పొగరు ఏమాత్రం తగ్గని ఒక కల్ట్ విలన్ భవాని.