తెలుగిల్లు ముచ్చట్లు • సంక్రాంతి జ్ఞాపకాలు

భోగి మంటల వెచ్చదనం...

అవి నేర్చుకోవడానికి పెట్టిన పాఠాలు కాదు... జీవించడానికి వేసిన బాటలు!

భోగి మంటల జ్ఞాపకాలతో
శ్రీ అమ్మమ్మ , అనంత్ తాతయ్య early in the morning

అమ్మమ్మ:

(నేల వైపు చూస్తూ నిట్టూరుస్తూ)
ఈ మధ్య భోగి మంటల్ని చూస్తుంటే... ఏంటో, మంట చిన్నదైపోయిందేమో అనిపిస్తోంది.

తాతయ్య:

(కాఫీ సిప్ చేస్తూ, చిరునవ్వుతో)
మంట చిన్నది కాలేదు ఓసీ... మనం పెద్దవాళ్లం అయిపోయాం, అంతే.

అమ్మమ్మ:

(ఆయన వైపు చురుగ్గా చూస్తూ) అబ్బ, నా ఉద్దేశం అది కాదండీ!
మా చిన్నప్పుడు భోగి మంటంటే... ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టు, ఆరు ఏడు అడుగుల ఎత్తులో ఉండేది.

తాతయ్య:

అవునులే... కానీ అది కేవలం మంట కాదు. అదొక యజ్ఞం.
ముందు రోజు గొయ్యి తవ్వడం, చుట్టూ పేడతో కళ్ళాపి చల్లడం... మంచు కురుస్తుండగా తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకే లేచి దీపం పెట్టడం...

అమ్మమ్మ:

అప్పట్లో చలి కూడా ఎముకలు కొరికేసేలా ఉండేది కదా.

తాతయ్య:

ఉండేది. కానీ ఆ మంట చుట్టూ చేరి కూర్చుంటే... ఆ ఆత్మీయతల వెచ్చదనంలో చలి అసలు గుర్తుకే వచ్చేది కాదు.

అమ్మమ్మ:

(నవ్వుతూ) అందరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ... ఒకపక్క మగవాళ్ళు, మరోపక్క పిల్లలు...

తాతయ్య:

పిల్లలు కాదు... పిడుగులు! దొడ్లో ఉన్న పాత మంచాలు, విరిగిన కుర్చీలు... 'తెల్లారేసరికి మాయం అయిపోయాయేంట్రా' అని ఇంట్లో వాళ్ళు తల పట్టుకునేవారు.

అమ్మమ్మ:

(మెల్లగా నవ్వుతూ) వట్టి ఆకతాయి పనులు.

తాతయ్య:

ఆకతాయి పనులే. కానీ అప్పట్లో 'వృథా' అనే మాటే లేదు. ఎండు పుల్ల, రాలిన ఆకు, పిడక... ప్రతీదీ పనికొచ్చేదే.

అమ్మమ్మ:

(ఆలోచనగా) ఇప్పుడు 'రీసైక్లింగ్' అని ఇంగ్లీషులో పెద్ద పెద్ద మాటలు చెబుతున్నారు. అప్పట్లో మనకది జీవన విధానం.

తాతయ్య:

(తల ఊపుతూ) అక్షరాలా నిజం. సంక్రాంతి అంటే నాకు అదే. కాలం మారడం కాదు... కాలంతో పాటు మనమూ, మన అలవాట్లు మారడం.

(ఇద్దరూ కాసేపు మౌనంగా భోగి మంట తాలూకు బూడిదను చూస్తుంటారు)

అమ్మమ్మ:

(ఆర్ద్రంగా) మనకి తెలియకుండానే... ఆ మంటల్లోంచి ఎంతో నేర్చుకున్నాం కదండీ.

తాతయ్య:

అవి నేర్చుకోవడానికి పెట్టిన పాఠాలు కాదు... జీవించడానికి వేసిన బాటలు.