తెలుగిల్లు ముచ్చట్లు • మధ్యాహ్నపు ముచ్చట్లు

మారుతున్న మనిషి... మారని ప్రేమ!

ప్రతి దశలో అదే వ్యక్తిని సరికొత్తగా ప్రేమిస్తూనే ఉంటాం...

మధ్యాహ్నపు ఎండలో పాత ఫొటో ఆల్బమ్ చూస్తున్న తాతయ్య, మనవడు
బద్ధకంగా గడిచే మధ్యాహ్నపు వేళ... ఫొటో ఆల్బమ్ పుటల్లోంచి బయటపడిన ఒక జీవితకాలపు ప్రేమ కథ.

ఆకాశ్‌ తన తాతయ్య పక్కన కూర్చుని, పాత జ్ఞాపకాలను మోసుకొచ్చిన ఒక ఫొటో ఆల్బమ్‌ను ఆసక్తిగా తిరగేస్తున్నాడు.

ఒక ఫొటోలో తాతయ్య, నాయినమ్మ ఇద్దరూ నవయవ్వనంలో ఎంతో ఉత్సాహంగా కనిపించారు. తర్వాతి ఫొటోలో వారి చుట్టూ అల్లరి చేసే చిన్నపిల్లలు. ఇంకో ఫొటోలో ఆ పిల్లల పెళ్లిళ్లు. ఆఖరి ఫొటోకి వచ్చేసరికి... ఇద్దరూ వయసు పైబడిన వారై, ఎంతో ప్రశాంతంగా ఒకరి పక్కన ఒకరు కూర్చుని ఉన్నారు.

ఆ జ్ఞాపకాల ప్రయాణాన్ని చూస్తూ ఆకాశ్‌ పెదవులపై చిరునవ్వు విరిసింది.

ఆకాశ్:
తాతయ్యా... ఒక మాట అడగనా?
అనంత్ తాతయ్య:
(చిరునవ్వుతో) అడుగు.
ఆకాశ్:
మీరిద్దరూ ఇన్ని దశాబ్దాలుగా ఇంత అందంగా, అన్యోన్యంగా ఎలా కలిసి ఉన్నారు?

తాతయ్య ఆల్బమ్‌ మూసి, దూరంగా ఉన్న నాయినమ్మ వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూశాడు.

అనంత్ తాతయ్య:
ఎందుకంటే... నేను నీ నాయినమ్మని నా జీవితంలో ఒక్కసారి మాత్రమే ప్రేమించలేదు!
ఆకాశ్‌కి ఆ మాట కొద్దిగా ఆశ్చర్యం కలిగించింది.
ఆకాశ్:
(అయోమయంగా) అంటే?
అనంత్ తాతయ్య:
నేను పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు ఆమె ఒకలా ఉండేది. ఇప్పుడు మరోలా ఉంది.
ఆకాశ్:
కాలంతో పాటు మనుషులు మారడం సహజమే కదా తాతయ్యా.
అనంత్ తాతయ్య:
కచ్చితంగా! అదే అసలైన రహస్యం.
(కొద్దిసేపు ఆగి, జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్తూ...)
అనంత్ తాతయ్య:
నీ నాయినమ్మని నేను నా ఇరవై ఏళ్ల వయసులో ప్రేమించిన కారణం వేరు. అప్పుడు ఆమె అపురూపమైన అందంతో, ఎడతెగని ఉత్సాహంతో ఉండేది. ఏ పని చేసినా పాదరసంలా చకచకా చేసేసేది. ఆ వయసులో నాకు ఆమె అందం నచ్చింది. ఆమె అల్లరి నచ్చింది.
ఆకాశ్:
అంటే అది మీ తొలిప్రేమ అన్నమాట.
అనంత్ తాతయ్య:
అవును. ముప్పై పడిలోకి రాగానే... ఆమె ఒక తల్లయింది. రాత్రిళ్లు మీ నాన్న, నిద్రపోకపోతే, గుండెల మీద పడుకోబెట్టుకుని రాత్రంతా జోలపాడుతూనే ఉండేది. నిద్రలేమితో కళ్లు ఎరుపెక్కినా, ఉదయం మళ్లీ చిరునవ్వుతో ఇంటి పనుల్లో పడేది. అప్పుడు నేను ఆమెని మరో కొత్త కారణంతో ప్రేమించాను.
ఆకాశ్:
ఆమెలోని 'అమ్మ'ను చూసి...
అనంత్ తాతయ్య:
అవును. నలభై ఏళ్లకు వచ్చేసరికి కుటుంబ బాధ్యతలు ఇబ్బడిముబ్బడిగా పెరిగాయి. ఎన్నో ఆటుపోట్లు, సమస్యలు ఎదురయ్యాయి. కానీ, ఏనాడూ ఆమె వాటిని చూసి బెదరలేదు. ఇంట్లో ప్రతి ఒక్కరి బాగోగులు చూసుకుంటూ... తన గురించి తాను పూర్తిగా మర్చిపోయేది. అప్పుడు ఆమెలోని ఆ ధైర్యం, తెగువ నాకు అమితంగా నచ్చాయి.
అనంత్ తాతయ్య:
యాభైల్లో... పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం తన ఇష్టాలను, కోరికలను సంతోషంగా త్యాగం చేసింది. అప్పుడు ఆమెలోని ఆ నిస్వార్థం నా మనసును కట్టిపడేసింది.

ఆకాశ్‌ కదలకుండా శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.

అనంత్ తాతయ్య:
అరవై ఏళ్లకు చేరేసరికి... ఆమె ముఖం మీద ముడతలు రావడం మొదలైంది.
ఆకాశ్‌ పగలబడి నవ్వాడు.
ఆకాశ్:
నాయినమ్మ ఇప్పుడు కూడా మీ మీద కోప్పడితే ఆ ముడతలు ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తాయేమో!
తాతయ్య కూడా పెద్దగా నవ్వాడు.
అనంత్ తాతయ్య:
అందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు!
(ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు. తాతయ్య గొంతు మళ్లీ మృదువుగా మారింది.)
అనంత్ తాతయ్య:
కానీ ఆ వయసులోనే నాకు జీవితానికి సంబంధించిన గొప్ప సత్యం అర్థమైంది. నేను పెదవి విప్పి ఒక్క మాట చెప్పకపోయినా... నా ముఖం చూసి నా మనసులోని అలజడిని ఆమె పసిగట్టేది. నేను ఏదైనా బాధలో ఉంటే, కారణం అడగకుండానే నా పక్కన వచ్చి మౌనంగా కూర్చుని నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకునేది. అప్పుడు నాకు ఆమె కేవలం ఒక భార్యగా మాత్రమే కాదు... నా ఆత్మను చదివిన నా అర్ధాంగిగా కనిపించింది.
ఆకాశ్:
అంటే... వయసుతో పాటు ప్రేమ కూడా తన రూపాన్ని మార్చుకుందన్నమాట.
అనంత్ తాతయ్య:
ప్రేమ మారుతుంది ఆకాశ్... కానీ దాని లోతు ఎప్పటికీ తగ్గదు. డెబ్బై పడిలోకి అడుగుపెట్టాక... నీ నాయినమ్మ రోజూ ఒకే ప్రశ్న అడగడం మొదలుపెట్టింది. “మందులు వేసుకున్నావా?” అని.
ఆకాశ్‌ నవ్వుతూ అన్నాడు.
ఆకాశ్:
ఇప్పటికీ రోజుకు పదిసార్లు అడుగుతూనే ఉంటుంది కదా!
అనంత్ తాతయ్య:
అదేరా ప్రేమంటే! ప్రతిరోజూ 'నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను' అని మాటల్లో చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. దాహం వేసినప్పుడు అడగకుండానే ఒక గ్లాసు నీళ్లు ఇవ్వడం కావచ్చు... మర్చిపోయిన మందుల గురించి గుర్తు చేయడం కావచ్చు... నేను అలసిపోయానని నా కళ్లు చూసి గమనించడం కావచ్చు. వయసు పెరిగేకొద్దీ ప్రేమ మాటల్లో కంటే... మన చిన్న చిన్న అలవాట్లలో, చేతల్లోనే ఎక్కువగా వ్యక్తమవుతుంది.

ఆకాశ్‌ కాసేపు ఆలోచనలో పడిపోయాడు.

ఆకాశ్:
మరి ఇప్పుడు?

తాతయ్య, దూరంగా కుర్చీలో కూర్చుని కళ్లజోడు పెట్టుకుని పుస్తకం చదువుతున్న నాయినమ్మ వైపు ఎంతో ప్రేమగా చూశాడు.

అనంత్ తాతయ్య:
ఇప్పుడు... ఆమె నా అడుగులో అడుగు కలుపుతూ నెమ్మదిగా నడుస్తుంది. నేను మర్చిపోయి ఒకే కథని పదిసార్లు చెప్పినా, మొదటిసారి వింటున్నట్లే నవ్వుతుంది. నేను వెతుక్కోకముందే నా కళ్లజోడు ఎక్కడుందో చూపిస్తుంది. ఆమెలో ఈ మార్పు నాకు చాలా ఇష్టం.

ఆకాశ్‌ ముఖంలో ఆనందం, తాతయ్య పట్ల గౌరవం ఉట్టిపడుతున్నాయి.

ఆకాశ్:
అంటే... మీరు అరవై ఏళ్లుగా ఒకే నాయినమ్మని ప్రేమించలేదన్నమాట.
తాతయ్య చిరునవ్వు చిందించాడు.
అనంత్ తాతయ్య:
సరిగ్గా చెప్పావు. నేను అరవై ఏళ్లుగా... కాలంతో పాటు మారుతూ వచ్చిన అదే మనిషిని, సరికొత్తగా మళ్లీ మళ్లీ ప్రేమించాను. ఆమె ఇరవైల్లో ఉన్నప్పుడు ఒకరిలా ఉంది. నలభైల్లో ఇంకొకరిలా ఉంది. ఇప్పుడు పూర్తిగా మరోలా ఉంది. కానీ ఆమె మారిన ప్రతి దశలోనూ... “ఈమె నా మనిషి” అన్న నమ్మకం నాలో మరింత బలపడింది.

ఆకాశ్‌ ఆల్బమ్‌లోని ఆఖరి ఫొటోను మళ్లీ చూశాడు. తాతయ్య, నాయినమ్మ ఇద్దరూ నెరిసిన జుట్టుతో, ముడతలు పడిన ముఖాలతో పక్కపక్కన కూర్చుని ఎంతో ప్రశాంతంగా నవ్వుతున్న ఫొటో అది.

అనంత్ తాతయ్య:
పెళ్లంటే ఒకే మనిషితో అరవై ఏళ్లు ఏదోలా గడిపేయడం కాదు ఆకాశ్... ఆ మనిషి జీవితంలో వచ్చే ప్రతి మార్పునీ స్వీకరించడం. ఆమెను కొత్తగా తెలుసుకోవడం. కొత్తగా అర్థం చేసుకోవడం. ప్రతిరోజూ మరింత కొత్తగా ప్రేమించడం.

ఆకాశ్‌ ఆ మాటల్లోని అర్థాన్ని గ్రహించి నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.

ఆకాశ్:
అంటే... నిజమైన ప్రేమలో మనం ఎప్పుడూ ఒకే వ్యక్తిని ప్రేమిస్తూ ఉండిపోము.
తాతయ్య వాక్యాన్ని పూర్తిచేశాడు.
అనంత్ తాతయ్య:
అవును... ప్రతి దశలో అదే వ్యక్తిని సరికొత్తగా ప్రేమిస్తూనే ఉంటాం.

ఆకాశ్‌ నవ్వుతూ తాతయ్య భుజంపై ఆప్యాయంగా చెయ్యి వేశాడు.

ఆకాశ్:
తాతయ్యా... ఇంత కవిత్వం చెబుతున్నారు, ఈ మాటలు ఏమైనా నాయినమ్మ వింటే?
తాతయ్య ముఖంలో ఒక్కసారిగా గంభీరత, భయం కలగలిపిన హాస్యభావం కనిపించింది.
అనంత్ తాతయ్య:
అమ్మో! అప్పుడు నేను చెప్పిన కవిత్వం ఏదీ ఆమెకు గుర్తుండదు.
ఆకాశ్:
(నవ్వు ఆపుకుంటూ) ఎందుకు?
అనంత్ తాతయ్య:
అప్పుడు కూడా ఆమె అడిగేది ఒకే ఒక్క ప్రశ్న... “అవన్నీ సరే, ముందు మందులు వేసుకున్నావా లేదా?”
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని మనసారా నవ్వుకున్నారు.

పెళ్లంటే ఒకరినొకరు భరించడం కాదు...
కాలంతో పాటు మారుతున్న మనిషిని, కొత్తగా మళ్లీ ప్రేమించడం!