సాయం కాదు... అది ప్రేమకు సాక్ష్యం!

నమస్తే అండి, నేను జాహ్నవి.

నిన్న వాట్సాప్ లో ఒక మెసేజ్ చదివాను.

న్యూయార్క్ లో ఉంటున్న తన కొడుక్కి ఇంట్లో చేసిన పచ్చళ్లు పంపాలనుకున్న ఒక తల్లి గురించిన మెసేజ్ అది.

అతను అక్కడ బాగానే స్థిరపడ్డాడు. మంచి ఉద్యోగం. కావాలనుకున్నది కొనుక్కోగలడు. అందుకే, "వద్దులేమ్మా... పంపకండి, ఇక్కడ నాకు అన్నీ దొరుకుతాయి" అని చెప్పాడు.

ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచిస్తే వద్దు అనడంలో తప్పులేదు. కానీ, ఆ కథ చివర్లో ఒక ఆసక్తికరమైన ప్రశ్న ఉంది.

ఆ మాట చదివాక అవును, నిజమే కదా! అనిపించింది.

ఎందుకంటే, ప్రేమను వ్యక్తపరచడంలో మనం కొంచెం విచిత్రంగా ప్రవర్తిస్తుంటాం. ప్రేమను పంచడం మనకు చాలా ఇష్టం, సులువు కూడా. కానీ దాన్ని స్వీకరించడానికే ఎందుకో సంకోచిస్తుంటాం.

ఇవన్నీ వినడానికి, ఎవరి మీద ఆధారపడకుండా మన పనులు మనం చేసుకోగలం అన్న స్వతంత్ర భావాల్లాగే అనిపిస్తాయి. కానీ దీనికి మరో కోణం కూడా ఉంది.

మనిషికి కేవలం ప్రేమించబడటం మాత్రమే సరిపోదు. తమ వాళ్ల జీవితాల్లో తాము ముఖ్యమైన వాళ్లం అన్న భావన కూడా కావాలి. మనం ప్రేమించే వాళ్లకి ఏదో ఒక రకంగా ఉపయోగపడటం ద్వారానే ఆ ప్రేమను అనుభూతి చెందుతుంటాం.

బెంజమిన్ ఫ్రాంక్లిన్ జీవితంలో జరిగిన ఒక ప్రసిద్ధ సంఘటన ఉంది. ఆయనకు ఒక రాజకీయ ప్రత్యర్థి ఉండేవాడు. అతనికి ఫ్రాంక్లిన్ అంటే ఏమాత్రం ఇష్టం ఉండేది కాదు.

అతని మనసు గెలుచుకోవడానికి ఫ్రాంక్లిన్ అతనికి ఏదైనా సాయం చేయడానికి బదులు... అతని దగ్గర ఉన్న ఒక అరుదైన పుస్తకాన్ని చదువుకోవడానికి ఇవ్వగలరా అని అడిగాడు. అతను సరేనన్నాడు. ఆశ్చర్యంగా, ఆ తర్వాత వాళ్లిద్దరి మధ్య సంబంధం పూర్తిగా మారిపోయింది. దీనినే సైకాలజీలో 'బెన్ ఫ్రాంక్లిన్ ఎఫెక్ట్' అంటారు.

ఈ సిద్ధాంతం చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు మనం ఎవరికైనా ఏదైనా సాయం చేసినప్పుడు, మనకి మనమే ఇలా చెప్పుకుంటాం:
"నేను అతనికి ఎందుకు సాయం చేశాను?"
"బహుశా అతను నాకు ఇష్టమేమో."

అంటే, మన పనులే ఎదుటివారిపై మనకున్న అభిప్రాయాన్ని ప్రభావితం చేస్తాయి.

మళ్లీ ఆ పచ్చళ్లు పంపాలనుకున్న తల్లి విషయానికి వస్తే... ఆ తల్లి పంపాలనుకున్నది కేవలం పచ్చళ్లు మాత్రమే కాదేమో. బహుశా ఆ పచ్చళ్ల రూపంలో తన ఇంటి వాతావరణాన్ని, తన ప్రేమను పంపాలనుకుందేమో.

"నేను నీకు వేల మైళ్ల దూరంలో ఉండొచ్చు, కానీ ఇప్పటికీ నీ కోసం నేను ఏదైనా చేయగలను" అని చెప్పాలనుకుందేమో.

ఎందుకంటే ఒకసారి ఆలోచించండి. పిల్లలు చిన్నగా ఉన్నప్పుడు, తల్లిదండ్రులు వాళ్లకు వంద రకాలుగా ఉపయోగపడతారు.
వండి పెడతారు. బ్యాగులు సర్దుతారు. అన్నీ గుర్తుచేస్తుంటారు. వాళ్ల చిన్న చిన్న సమస్యలన్నీ తీరుస్తుంటారు.

కానీ ఒకరోజు ఆ పిల్లలు పెద్దవాళ్లవుతారు. మరో ఊరికి, ఆపై మరో దేశానికి వెళ్తారు. ఉద్యోగం, ఇల్లు వస్తుంది. అన్నీ తమకు తామే సొంతంగా చూసుకోవడం మొదలుపెడతారు. అలాంటప్పుడు, తల్లిదండ్రులు వాళ్ల కోసం చేయడానికి పెద్దగా ఏమీ మిగలదు.

అందుకే, ఒక తల్లి "నీకు పచ్చళ్లు పంపుతాను" అన్నప్పుడు, అక్కడ పచ్చళ్లు ముఖ్యం కాకపోవచ్చు. తన బిడ్డ జీవితంలో తనకు ఇంకా ఒక స్థానం ఉంది అని ఆమె ఆశపడటమే అందులో ముఖ్యమైన విషయం. ఈ చిన్న విషయాన్ని మనం చాలాసార్లు మర్చిపోతుంటాం.

అన్నీ మనమే సొంతంగా చేసుకోగలం అని నిరూపించుకునే హడావిడిలో పడి... మనల్ని ప్రేమించే వాళ్లను మనకోసం ఏదైనా చేయనివ్వడం మర్చిపోతాం.

ఇవి మీకు అవసరం అని కాదు. మీకు ఏదైనా చేసిపెట్టాలన్న వాళ్ల ముచ్చటను తీర్చుకునే అవకాశం వాళ్లకి ఇవ్వడం కోసం.

అంతమాత్రాన అందరి దగ్గరా సాయం తీసుకోవాలని కాదు. అలాగే ప్రతి చిన్న విషయాన్ని సైకాలజీకి ముడిపెట్టి చూడాలని కూడా కాదు. కానీ మనల్ని మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించే వాళ్ల దగ్గరైనా... ఎవరి అవసరం నాకు లేదు అన్నంత గంభీరంగా ఉండటం మానేద్దాం.

ఎందుకంటే, ప్రేమంటే ఎప్పుడూ పెద్ద పెద్ద సమస్యలను తీర్చడమే కాదు. వాళ్ల చిన్న చిన్న సంతోషాలలో మిమ్మల్ని మీరు భాగం కానివ్వడం కూడా.

ఒక ఫోన్ కాల్.
ఇంట్లో వండిన భోజనం.
ఎయిర్ పోర్ట్ నుంచి ఇంటికి తీసుకెళ్లడం.
ఒక కప్పు టీ.
సముద్రాలు దాటి వచ్చే ఒక పచ్చడి సీసా.

ఇవి మనకు అవసరం లేకపోవచ్చు. కానీ మనల్ని ప్రేమించే వాళ్లకు... ఇవి మనకు ఇవ్వాల్సిన అవసరం ఉండొచ్చు. ఈ విషయాన్ని మనం ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి.

కొన్నిసార్లు ఇతరుల నుంచి చిన్న సాయం తీసుకోవడం అంటే... వాళ్ల అవసరం మీకు ఉందని ఒప్పుకోవడం కాదు. మీ జీవితంలో వాళ్లకు ఇంకా ఒక స్థానం ఉందని వాళ్లకు గుర్తుచేయడం.

వాళ్లని సాయం చేయనివ్వండి.
ప్రేమను చూపించనివ్వండి.
మీ జీవితంలో వాళ్లూ ముఖ్యమే అనిపించనివ్వండి.