కొబ్బరి పచ్చడి
జాహ్నవి కథనం
నేను ప్రతి విషయాన్ని ఒక నిశితమైన విలేకరి దృష్టితో గమనిస్తూ ఉంటాను. మా పెద్ద ఉమ్మడి కుటుంబంలో ఆదివారం ఉదయం జరిగే అల్పాహార సమయం నాకెప్పుడూ ఒక ఆసక్తికరమైన వార్తా కథనంలా అనిపించేది. అందరూ తమ స్మార్ట్ఫోన్లను పక్కన పెట్టి, బల్ల వద్ద కూర్చుని ఆ వేడి వేడి దోసెల కోసం నిరీక్షించే ఆ క్షణాలు సమాజంలో కనుమరుగవుతున్న అనుబంధాలకు నిదర్శనం. ఆ సమయంలో కలిగే ఆ సందడి, ఆ సంభాషణల వెనుక ఉన్న నిజాన్ని వెతకడం కంటే, నా దృష్టిని ఎక్కువగా ఆకర్షించేది ఆ వంటగది నుండి వచ్చే కొబ్బరి పచ్చడి సువాసన.
వంటగదిలో చిరునవ్వుతో నేను
పద్ధతిగా సాగే పచ్చడి తయారీ
ఆ కొబ్బరి పచ్చడి తయారీలో ఒక కచ్చితత్వం ఉంటుంది. తాజాగా తురిమిన పచ్చి కొబ్బరిని సేకరించి, శనగపప్పును దోరగా వేయించి, ఆపై ఆవాలు, కరివేపాకు మరియు ఎండుమిర్చిని తాలింపుగా వేయడం ఒక పద్ధతి ప్రకారం జరిగే ప్రక్రియ. ఆ తాలింపు పచ్చడికి తగలగానే వెలువడే ఆ ఘుమఘుమలు ఇల్లంతా వ్యాపించి, అందరిలో ఒక రకమైన తృప్తిని నింపేవి. ఆ సువాసన వంటగది పొలిమేరలు దాటి హాలులోకి చేరగానే, మా నాన్న ఎప్పుడూ సూటిగా ఒక మాట అనేవారు, "జాహ్నవి చేతి పచ్చడి ఉంటే, ఇంకో దోసెను అదనంగా నిస్సందేహంగా తినవచ్చు" అని.
నేడు నా పిల్లలు వివిధ నగరాల్లోని రెస్టారెంట్ రుచులను రుచి చూసినప్పటికీ, వారు ఎప్పుడూ 'ఆదివారం కొబ్బరి పచ్చడి'కి మించిన రుచి లేదని నిర్మొహమాటంగా చెబుతుంటారు. నా పరిశోధనాత్మక విశ్లేషణలో తేలింది ఏంటంటే, ఈ రుచి కేవలం పదార్థాలలో లేదు; ఆ ప్రతి ముద్దలో నేను కలిపిన ప్రేమ మరియు మన ఉమ్మడి కుటుంబం అంతా కలిసి ఉండే ఆ అనుబంధమే ఆ రుచికి అసలైన రహస్యం.
ప్రేమతో నిండిన వంట సమయం
వంటగది ఆధునికమైనా, నా వంటలో తెలుగింటి ప్రాణం సజీవం. ఆ జ్ఞాపకాలే మన సంస్కృతిని బతికిస్తున్నాయి.